خالی از رویا

عاری از یک لحظه ای زیبا

پر ز حسرت بود خانه

حسرت دیدار

حسرت یک لحظه گفتار

و دمی تکرار

خانه دیگر مثل سابق نیست

در میان خانه دیگر آن زن پر کار و لایق نیست

آن زن پیری که عمرش را

وجودش را

جوانی و

تمام تار و پودش را

فدای دیگران کردست

وای دیگر نیست

دیگر نیست

آن والا ترین مادر

آن عزیز و مهربان یاور

او که بر غم های ما غمخوار

او که باشد چون گلی بی خار

خسته از دنیای پر ز درد

خفته اینک زیر خاک سرد

خانه هم می گرید از این درد

آینه دیگر نمی خندد

و برای آخرین لحظه

گویمت مادر برزگم

جای تو خالیست

یاد تو باقیست. . .